55. Saat 0:32. Bugün, (daha doğrusu, artıq, dünən) günümü boş-boş keçirtdiyim üçün gecəni oyaq qalıb dərs mövzularını təkrarlamaq, sabahkı dərsin ev tapşırıqlarını etmək qərarına gəldim. Ərəb dili ucsuz-bucaqsız bir dildir. Kaş, daha əvvəl başlayardım öyrənməyə. Ancaq son günlərdə kefimi pozan, motivasiyamı və dincliyimi endirən "görəsən nə vaxt qayıdacağam?", "görəsən sənəd-sünəd işləri həll olacaq?", "görəsən nə vaxt düz-əməlli iş tapa biləcəyəm", tipli görəsən-li suallar ağlımdan çıxmır. Evdəkilərdən kimə zəng etsəm hamı "nə oldu işlərin, nə vaxt qayıdırsan?" sualını verir; hətta, gün ərzində iki dəfə zəng etdiyim halda səhər soruşduqlarını unudub yenə eyni sualları verirlər. Ona görə vacib olmadıqca zəng etməmə qərarına gəldim. Nəysə, düzələn şeylərdir. Biraz çox fasilə verdim, ism-al fa'il və ism-al maf'ul mövzularını bitirməli, mətn tərcümə etməli, 20-yə yaxın tapşırığı yazmalıyam. Çatdıra biləcəyəmmi, yuxum buna imkan verəcəkmi, bilmirəm. Bunları niyə buraya yazdığımı da bilmirəm, günlük yazmağa həvəsim yoxdur son 1 ildə. Keçən dəfə, şkafda başqa bir şey axtaranda, 3 il əvvəlki günlüyümü tapdım. Açıb oxudum, eyni bezmişliklər, eyni narahatçılıqlar, daxilimdə gedən eyni müharibələr. 3 ildə heçnəyin dəyişməməyinə, nafilə narahatlıqlar üçün illərimizi itirməyimizə kədərləndim, bunun üçün bir tur əlavə narahat oldum. daha gənc ikən həyatın absurdluğunu qəbullanmış halda, bu absurd həyatda mübarizəli zaman keçirməyi seçdiyimi düşünürdüm. zaman keçdikcə bu absurdluğu qəbullanmaq elə bil ki, daha ağrılı gəlir insana. Camusun, sartrenin kitabları, existentialist nəzəri müzakirələr kimi cansız və abstrakt olan düşüncələr vaxt keçdikcə metamarfoz keçirərək yatmağa qoymayan kabuslara, ətli qanlı insana və yaxud şeytana çevrilir.

nə isə, gedim mən. تُصْبِحُونَ عَلَى خَيْرٍ.